Shell zet in op LNG, boete uit Kazachstan dreigt

Groei zoeken in olie is lastig geworden. Shell kiest daarom steeds nadrukkelijker voor vloeibaar aardgas. Die keuze kreeg deze week handen en voeten: Shell gaf groen licht voor de tweede fase van het LNG Canada-project in Kitimat, een uitbreiding die de productiecapaciteit van de fabriek ongeveer verdubbelt.

Het aandeel reageert rustig maar positief. Shell noteert rond 42,51 euro, zo'n 0,6 procent hoger op de dag. Daarmee schuift de koers richting de top van het afgelopen jaar, die net onder 43 euro ligt. De markt beloont de gasambitie dus voorzichtig.

Waarom is LNG Canada zo belangrijk?

LNG staat voor vloeibaar gemaakt aardgas, dat per schip over de wereld wordt vervoerd. De vraag ernaar blijft hoog, mede doordat landen hun gasimport willen spreiden. Shell wil daar een groter stuk van pakken.

De definitieve investeringsbeslissing (in de sector 'FID' genoemd, het moment waarop een bedrijf officieel geld vrijmaakt voor een project) betreft een uitbreiding met een prijskaartje van zo'n 33 miljard dollar. Door de verdubbeling van de capaciteit versterkt Shell zijn positie op de wereldwijde gasmarkt.

De beslissing heeft ook een domino-effect. Pijpleidingbouwer TC Energy meldde dat de tweede fase van zijn Coastal GasLink-leiding doorgaat, nu de partners achter LNG Canada hun go hebben gegeven. Dat laat zien hoe één grote beslissing van Shell een hele keten in beweging zet.

En die boete uit Kazachstan dan?

Tegenover de ambitie staat een vervelende tegenvaller. Shell krijgt te maken met een voorgestelde boete van 5,2 miljard dollar uit Kazachstan, verbonden aan het olieveld Kashagan. Toezichthouders daar beschuldigen Shell en andere partners in het project naar verluidt van milieu- en contractovertredingen.

Het is nog onbevestigd of die boete in deze vorm doorgaat. Zulke claims kunnen jarenlang slepen en vaak lager uitvallen. Toch is 5,2 miljard geen bedrag om weg te wuiven. Het herinnert je eraan dat een oliereus met projecten over de hele wereld altijd politiek en juridisch risico met zich meedraagt.

Ondertussen koopt Shell eigen aandelen terug. Het bedrijf meldde opnieuw een inkoop van eigen stukken, bedoeld om ze in te trekken. Door het aantal aandelen te verlagen, stijgt de winst per resterend aandeel. Dat is een manier om kapitaal naar aandeelhouders te laten terugvloeien, naast het dividend.

Wat betekent dit voor jou als belegger?

Shell combineert twee dingen die beleggers graag zien: uitkeringen in het heden en groei voor later. Het dividendrendement, het deel van de koers dat je jaarlijks aan dividend terugkrijgt, ligt rond 3,2 procent. Op een belegging van 10.000 euro komt dat neer op ongeveer 322 euro per jaar, de koersbeweging niet meegerekend.

De waardering oogt bescheiden. De koers-winstverhouding, de koers gedeeld door de winst per aandeel, staat op ongeveer 10,7. Simpel gezegd betaal je zo'n elf keer de jaarwinst. Dat is niet duur voor een bedrijf van deze omvang, maar het weerspiegelt ook dat de oliesector gevoelig blijft voor schommelende grondstofprijzen.

Op de achtergrond speelt geopolitiek mee. Er wordt gemeld dat de olieprijzen weer in de schijnwerpers staan nadat de VS een extra vliegdekschipgroep naar het Midden-Oosten stuurde. Zulke spanningen kunnen de energieprijzen opjagen, maar ze zijn grillig en lastig te voorspellen.

De les

Shell laat zien hoe een oliereus zichzelf opnieuw positioneert. Niet met een grote aankondiging over de toekomst, maar met een concrete investering van tientallen miljarden in gas.

Tegelijk herinnert de Kazachse boete je eraan dat groei bij zo'n bedrijf nooit zonder risico komt. Als belegger weeg je het ene tegen het andere, zonder je te laten meeslepen door één nieuwsbericht.

Kijk daarom naar het geheel: de kasstroom, de uitkeringen en de langetermijnkeuzes, niet naar de dagkoers. Cijfers in, ruis eruit.