Visa positioneert zich voor de stablecoin-golf

Een paar jaar geleden waren stablecoins vooral iets voor crypto-liefhebbers. Een digitale munt die één-op-één gekoppeld is aan de dollar, handig om snel geld te schuiven tussen beurzen. Dat beeld is aan het verschuiven. Stablecoins kruipen richting het gewone betaalverkeer, en dat raakt precies de bedrijven die dat verkeer nu beheersen.

Visa maakt daar geen geheim van. Het betaalconcern breidt zijn datadiensten uit richting kredietverstrekkers die op blockchain werken, nu de vraag naar kaarten die aan stablecoins hangen toeneemt. Kort gezegd: Visa wil meebewegen met een technologie die zijn eigen netwerk op termijn zou kunnen omzeilen.

Wat is een stablecoin eigenlijk?

Een stablecoin is een digitale munt met een vaste waarde, meestal gekoppeld aan de dollar. Voor elke uitgegeven munt houdt de uitgever in principe een dollar of een kortlopende staatsobligatie in reserve. Zo blijft de koers stabiel, anders dan bij bitcoin dat wild op en neer beweegt.

Die stabiliteit maakt ze bruikbaar om mee te betalen. En daar zit de spanning. Wie met een stablecoin afrekent, heeft in theorie geen creditcardnetwerk meer nodig. Voor Visa en Mastercard, die geld verdienen aan een klein percentage per transactie, is dat een vraag met gevolgen.

De markt is niet klein meer. In eerdere ramingen werd de stablecoinsector al op ongeveer 141 miljard dollar geschat, en die schatting stamt uit een periode waarin de regels nog nauwelijks vorm hadden. Inmiddels is regulering hét thema.

Waarom kiezen betaalreuzen voor meebewegen?

Het interessante is dat de grote betaalbedrijven de stablecoin niet als vijand behandelen, maar als kans. Visa levert data. Andere spelers die vaak in één adem worden genoemd, zoals Mastercard, Fiserv en Western Union, worden gezien als mogelijke winnaars van de stablecoinopmars.

De logica: wie de infrastructuur, de fraudebescherming en het wereldwijde acceptatienetwerk al bezit, kan die diensten ook boven op een stablecoin aanbieden. Bank of America wees eerder al op bedrijven die zouden kunnen profiteren van de massale adoptie van digitale activa zodra de regulering rond is.

Er zit ook een rentekant aan. De reserves achter stablecoins worden vaak in kortlopend Amerikaans schuldpapier gestopt. Met een Federal Funds-rente, de belangrijkste beleidsrente in de VS, van 3,63 procent en een tienjaarsrente rond 4,96 procent levert dat de uitgevers een flinke rentestroom op. Hoe hoger de rente, hoe aantrekkelijker het is om stablecoins uit te geven en het onderpand te laten renderen.

Wat betekent dit voor jou als belegger?

Als je Visa of Mastercard in portefeuille hebt, of erover nadenkt, is de stablecoin een structureel verhaal om te volgen. Het is geen kwestie van vandaag winst of verlies. Het gaat om de vraag of deze bedrijven hun rol als tolpoort in het betaalverkeer weten te behouden als geld anders gaat stromen.

Twee scenario's staan tegenover elkaar. In het ene ondermijnt de stablecoin het verdienmodel, omdat betalingen buiten de kaartnetwerken om lopen. In het andere maken Visa en Mastercard zich onmisbaar als laag boven op die nieuwe munten, en verdienen ze gewoon door.

Visa's stap richting blockchain-kredietverstrekkers is een aanwijzing dat het bedrijf op het tweede scenario inzet. Voor jou als belegger telt vooral of die inzet daadwerkelijk omzet oplevert, en dat blijkt pas uit de cijfers van komende kwartalen, niet uit de aankondiging zelf.

De les

Een nieuwe technologie is zelden puur een bedreiging of puur een kans. Bij stablecoins hangt het antwoord af van wie de infrastructuur bezit en wie zich weet aan te passen. Visa laat zien dat meebewegen een strategie is, geen zwakte.

Voor de lange termijn draait het om harde uitkomsten: pakt het transactievolume dat via stablecoins loopt af van de kaartnetwerken, of vullen de betaalreuzen het juist zelf in? Aankondigingen zijn richting, geen bewijs.

Houd daarom de verschuivingen in de gaten, maar laat je niet meeslepen door elke kop over crypto en regulering. Cijfers in, ruis eruit.