Zachte PCE-inflatie geeft Wall Street lucht

Jarenlang draaide elk beursgesprek om één vraag: hoe hard stijgen de prijzen nog? Dat beeld begint te kantelen. De PCE-inflatie over augustus, het prijsmaatstafje waar de Amerikaanse centrale bank het scherpst naar kijkt, kwam uit op een stijging van 0,1 procent. Analisten hadden op 0,2 procent gerekend. Klein verschil op papier, maar groot genoeg om aandelen een zetje omhoog te geven.

PCE staat voor Personal Consumption Expenditures, oftewel de uitgaven van huishoudens. De Federal Reserve, de Amerikaanse centrale bank, gebruikt die reeks liever dan de bekendere consumentenprijsindex, omdat hij breder meet hoe mensen echt hun geld uitgeven. Een cijfer onder verwachting betekent: de prijsdruk koelt sneller af dan gedacht.

Waarom reageren aandelen zo fel op één cijfer?

Omdat inflatie en rente aan elkaar vastzitten. Loopt de inflatie op, dan houdt de centrale bank de rente hoog om de economie af te remmen. Koelt de inflatie af, dan groeit de kans dat de rente omlaag kan. En lagere rente is precies wat groeiaandelen, denk aan techbedrijven, graag zien.

Dat werkt zo. De waarde van een aandeel is deels de verwachte winst van de komende jaren, teruggerekend naar nu. Hoe hoger de rente, hoe zwaarder die toekomstige winst wordt afgestraft. Zakt de rente, dan wordt die verre winst plots meer waard. Daarom veert de techhoek het hardst op bij een meevallend inflatiecijfer.

Bij eerdere meevallers zag je hetzelfde patroon: aandelen sprongen omhoog toen bleek dat de prijzen minder hard stegen dan gevreesd. De reflex is telkens dezelfde. Minder inflatie, meer hoop op renteverlichting, hogere koersen.

Maar de rente blijft juist hoog

En dat is de andere kant van het verhaal. Terwijl de inflatie afkoelt, staat de tienjaarsrente op Amerikaanse staatsobligaties op 5,24 procent. Een paar dagen eerder was dat nog 5,17 procent. Die rente kruipt dus omhoog, niet omlaag.

De tienjaarsrente is de rente die de markt vraagt om de Amerikaanse staat tien jaar lang geld te lenen. Hij geldt als het ankerpunt voor van alles: hypotheken, bedrijfsleningen, spaarrendementen. Blijft hij hangen boven de 5 procent, dan blijft lenen duur, ook al valt de inflatie mee.

De beleidsrente van de Fed zelf staat intussen op 3,63 procent en bewoog de afgelopen maand niet. De centrale bank wacht af. Ze wil harde bevestiging zien dat de inflatie structureel richting haar doel zakt voordat ze de teugels laat vieren.

Daar zit de spanning. De inflatie geeft een groen signaal, de kapitaalmarkt houdt het licht op oranje. Één zacht maandcijfer maakt nog geen trend.

Wat betekent dit voor jou?

Een meevallend inflatiecijfer is opluchting, geen ommekeer. Voor wie in aandelen zit, vooral in de techhoek, is een koelere PCE goed nieuws: het verlaagt de kans op nóg hogere rente. Maar zolang de tienjaarsrente boven 5,2 procent blijft, is de rem op de economie nog niet los.

Hoge rente werkt twee kanten op. Duur lenen drukt bedrijfswinsten en huizenprijzen, maar het maakt sparen en obligaties aantrekkelijker dan in de jaren dat rente vrijwel nul was. Reken maar mee: op een obligatie van 25.000 euro tegen 5,2 procent krijg je ruwweg 1.300 euro rente per jaar. Bij 1 procent was dat 250 euro geweest.

Ondertussen blijft de arbeidsmarkt stabiel. De werkloosheid staat op 4,1 procent, gelijk aan de maand ervoor. Geen oplopende werkloosheid betekent dat de economie de hoge rente voorlopig verdraagt. Dat geeft de Fed ruimte om geduldig te blijven.

De les

Eén cijfer verandert de wereld niet, maar het verschuift wel de kansen. Een PCE die onder verwachting binnenkomt, haalt een beetje druk van de ketel. De markt vertaalt dat meteen in hogere koersen, vooral bij bedrijven waarvan de winst ver in de toekomst ligt.

Tegelijk laat de tienjaarsrente van 5,24 procent zien dat de strijd nog niet gestreden is. Zolang lenen duur blijft, blijft elke inflatiemeting een nieuw ijkpunt. Beleggers die zich laten meeslepen door één meevaller, missen het bredere plaatje.

Hou daarom de richting in de gaten, niet de losse maand. Cijfers in, ruis eruit.