Fed's Williams kiest voor afwachten, rente blijft hoog

Jarenlang joeg de Amerikaanse centrale bank, de Fed, de rente omhoog om de inflatie te temmen. Nu draait de vraag om iets anders: de rente verder verhogen, of even niets doen? New York Fed-president John Williams, een invloedrijke stem binnen de Fed, kiest voorlopig voor afwachten.

Williams liet weten dat hij nog niet overtuigd is dat een renteverhoging het juiste antwoord is. Zijn argument: de inflatieverwachtingen, oftewel wat huishoudens en markten denken dat de prijzen in de toekomst gaan doen, zitten stevig verankerd. In gewone taal: de rem hoeft er niet meteen harder op.

Wat zei Williams precies?

Williams hanteert wat centraal bankiers een 'wait-and-see'-houding noemen, oftewel eerst de cijfers afwachten voordat je aan de rente sleutelt. Dat is opvallend, want de markt zoekt juist naar duidelijkheid: komt er dit jaar nog een verhoging, of niet?

De achtergrond helpt. De officiële rente van de Fed, de zogeheten federal funds rate, ligt effectief rond 3,63 procent. De inflatie is er nog. De consumentenprijsindex, de graadmeter voor hoe duur het dagelijks leven wordt, steeg in de laatste maand met ongeveer 0,4 procent. Op jaarbasis is dat nog altijd meer dan een centrale bank prettig vindt.

Tegelijk oogt de arbeidsmarkt stabiel. De werkloosheid bleef staan op 4,1 procent, gelijk aan de maand ervoor. En de economie groeit: het bruto binnenlands product, de totale waarde van alles wat een land produceert, nam in het laatste kwartaal met bijna 2 procent toe. Geen recessie die dwingt tot snelle renteverlagingen, geen oplopende inflatie die schreeuwt om een extra verhoging. Vandaar het afwachten.

Waarom staat de lange rente zo hoog?

Hier zit de spanning voor beleggers. De rente op tienjaars Amerikaanse staatsleningen schuurt met 4,96 procent tegen de 5 procent aan. Die lange rente is de prijs die de markt vraagt om de overheid tien jaar lang geld te lenen, en hij werkt door in van alles: hypotheken, bedrijfsleningen en de waardering van aandelen.

Waarom raakt dat aandelen? Simpel gezegd: hoe hoger de risicovrije rente, hoe minder aantrekkelijk risicovolle beleggingen worden. Als je bijna 5 procent krijgt op een veilige staatslening, ligt de lat voor een aandeel hoger. Vooral groeiaandelen, waarvan de winst grotendeels in de toekomst ligt, voelen dat. Toekomstige winst is bij een hoge rente vandaag minder waard.

Wat betekent dit voor jou als belegger?

Rentegevoelige aandelen staan het meest in de wind. Bedrijven die veel lenen of hun waarde vooral aan verwachte groei ontlenen, reageren feller op renteschommelingen dan stabiele, winstgevende namen. Blijft de rente hoog, dan blijft die druk bestaan.

Voor spaarders en obligatiebeleggers is die hoge rente juist nieuws met een keerzijde. Een lening van 20.000 dollar tegen 5 procent kost ruwweg 1.000 dollar rente per jaar. Tegen 1 procent zou dat maar 200 dollar zijn. Datzelfde verschil werkt de andere kant op als je geld uitleent: hogere rente betekent hogere vergoeding. Dat verklaart waarom obligaties na jaren van bijna niets weer meetellen.

En voor wie leent, wordt het duurder. Bij hogere rentes lopen de tarieven op creditcards en autoleningen mee omhoog, op een moment dat meer mensen juist op krediet leunen om rond te komen. Wat de Fed doet, voel je uiteindelijk in je eigen portemonnee.

De les

Het grote nieuws is hier niet één beslissing, maar het gebrek eraan. Williams houdt de opties open, en die onzekerheid is zelf een marktbeweger. Zolang de Fed niet kiest, blijft de lange rente hoog en blijven aandelen daaraan onderhevig.

Voor jou als belegger telt niet de dagkoers, maar de richting. Een rente die tegen de 5 procent aan blijft plakken, verandert de rekensom onder elke belegging. Dat is geen reden voor paniek en geen sein om iets te doen. Het is context.

Houd daarom de rente en de inflatiecijfers in de gaten, niet elke losse uitspraak van een bestuurder. Cijfers in, ruis eruit.