Goud voelt de druk van de oplopende Amerikaanse rente

Goud gold jarenlang als de plek waar je schuilt als het spannend wordt. Geen rente, geen dividend, maar wel houvast. Zodra de rente stevig oploopt, wordt dat verhaal lastiger te verkopen. En de rente loopt nu op: de Amerikaanse tienjaarsrente klom naar 5,18 procent, een dag eerder stond die nog op 5,11 procent.

Dat lijkt een klein stapje. Maar de richting telt. Een hogere rente is tegenwind voor goud, en dat verandert de afweging voor iedereen die het metaal als vluchthaven ziet.

Wat gebeurt er met de rente?

De belangrijkste maatstaf hier is de rente op tienjaars Amerikaanse staatsleningen. Dat is het rendement dat je krijgt als je de Amerikaanse overheid tien jaar lang geld leent. Die rente staat nu op 5,18 procent, hoog naar de maatstaven van de afgelopen jaren.

De beleidsrente van de Fed, de rente die de Amerikaanse centrale bank rechtstreeks stuurt, ligt op 3,63 procent. Dat de lange rente daar ruim boven zit, zegt iets. Beleggers houden er rekening mee dat de rente langer hoog blijft dan ze eerder dachten.

De inflatie helpt niet mee om die zorg weg te nemen. De Amerikaanse consumentenprijzen liepen in de meest recente meting weer op, van index 332,8 naar 334,1. Dat is een stijging van ongeveer 0,4 procent in één maand. Zolang de prijzen blijven klimmen, blijft de druk op de centrale bank om streng te blijven.

Waarom raakt dit juist goud?

Goud levert je zelf niets op. Geen rente, geen coupon, geen winst per kwartaal. Je houdt het aan omdat je verwacht dat de prijs stijgt, of omdat je bescherming zoekt.

Daar zit meteen het probleem. Zodra veilige alternatieven wél een flinke rente betalen, wordt goud relatief duurder om aan te houden. Economen noemen dat de reële rente: de rente die je overhoudt nadat je de inflatie eraf haalt. Loopt die reële rente op, dan verliest goud aantrekkingskracht. Stilliggend metaal kan niet op tegen een obligatie die netjes rente uitkeert.

Maak het concreet. Een tienjaars staatslening geeft je nu 5,18 procent per jaar. Op 25.000 euro is dat ruwweg 1.295 euro rente per jaar. Precies dat bedrag laat je liggen als je datzelfde geld in goud stopt, dat niets uitkeert. Bij een rente van bijna nul viel die keuze makkelijker. Nu niet meer.

Er speelt nog iets. De arbeidsmarkt oogt stabiel, met een werkloosheid van 4,1 procent, en de economie groeit door: het Amerikaanse bruto binnenlands product, de totale waarde van alles wat een land produceert, kwam op 32.486 miljard dollar, tegen 31.866 miljard een kwartaal eerder. Een economie die het redelijk doet, geeft de centrale bank minder reden om de rente snel te verlagen. En dus minder ruimte voor goud om te schitteren.

Wat betekent dit voor jou?

Rente is de tegenstander van goud. Zolang de lange rente richting 5 procent en hoger kruipt, heeft goud een structurele hindernis. Dat maakt goud niet slecht of goed, het legt alleen uit waarom de prijs het in dit klimaat zwaar kan hebben.

Hogere rente maakt saaie alternatieven ineens interessant. Een staatslening die 5,18 procent betaalt, is een reëel alternatief voor spaargeld en voor goud. Dat verandert de rekensom voor iedereen die zijn vermogen spreidt.

Let op de reële rente, niet alleen op de koers. Of goud tegenwind of rugwind heeft, hangt af van de rente minus de inflatie. Loopt de inflatie harder op dan de rente, dan draait het beeld. Blijft de rente vooroplopen, dan houdt de druk aan.

De les

Goud beweegt zelden op zichzelf. Het beweegt op de rente, en vooral op de rente na aftrek van inflatie. Wie alleen naar de goudkoers staart, mist de motor eronder.

Het punt is niet dat goud kapot is, maar dat de wereld om goud heen veranderd is. Een tienjaarsrente van 5,18 procent en een Fed die op 3,63 procent zit, vormen samen een klimaat waarin veilig én rentedragend dicht bij elkaar liggen. Dat verandert de afweging.

Je hoeft daar niets mee te doen. Je moet het alleen begrijpen, zodat een koersdaling je niet verrast maar verklaarbaar wordt. Cijfers in, ruis eruit.